JOANNA D'ARC
Królowie Henryk V i Karol VI zawarli...
pakt w Troyes.
Francja, gdy umrze król...
należeć ma do Anglii.
Obaj władcy wkrótce zmarli.
Henryk VI rządził oboma krajami...
kilka miesięcy.
Delfin Karol VII nie odda kraju dziecku...
ani diukowi Bedford.
Anglicy i Burgundczycy atakują Francję.
Compiegne
Paryż
Rzeka Loara zatrzymała najeźdźców.
Karol VII uciekł do Chinon.
Chce przyjąć koronę w Reims.
Ale Reims zajęli Anglicy.
To najczarniejsze dni w historii Francji.
Kraj może ocalić tylko jedno...
cud.
Jest tam kto?
Joanna.
Miło, że jesteś...
ale ostatnio dwa, trzy razy dziennie...
Do spowiedzi.
Spowiadałaś się rano.
Muszę znowu.
Jaki straszny grzech popełniłaś...
że nie możesz poczekać do jutra?
Zobaczyłam mnicha bez butów, więc dałam mu buty.
Litość to nie grzech, Joanno.
To nie były moje buty.
- A czyje? - Mojego ojca.
- Na pewno ci wybaczy. - Już wybaczył.
Ale Jezus jeszcze nie.
Gdybyśmy bez przerwy prosili o wybaczenie...
żylibyśmy w kościele.
Czy to źle?
Nie, ale...
Dobrze ci w domu?
Tak, bardzo.
A matka? Dobrze się czuje?
Tak, jest wspaniała.
Siostra Katarzyna? Wciąż się przyjaźnicie?
Moja siostra jest...
po prostu cudowna.
A inni przyjaciele?
Nie lubisz się z nimi bawić?
Bawię się z nimi często.
To wszystko brzmi... wspaniale.
Tak jest.
Więc czemu tak często tu bywasz?
Czuję się tu bezpieczna.
Tu mogę z nim rozmawiać.
Z nim?
Ja tylko próbuję do niego mówić.
Ale na ogół to on mówi do mnie.
Kim jest ten...
"on"?
Nie mówi, kim jest.
A jak on...
wygląda?
Pięknie.
I co mówi?
Mówi...
Mówi, że muszę być dobra i wszystkim pomagać...
i dbać o siebie.
Myślisz, że przychodzi z nieba?
Może.
Skąd by nie przychodził, chyba powinnaś go słuchać.
Wygląda na to, że daje ci bardzo dobre rady.
Amen.
To wspaniałe!
To wspaniałe.
Joanno...
Matko!
Katarzyno!
Nic ci nie jest? Zrobili ci coś?
Nic. Naprawdę.
Szukaliśmy cię. Anglicy są wszędzie.
Byłam w kościele.
Rozmawiałam z księdzem. Wiesz, co powiedział?
Później. Szybko, schowaj się tu!
- A gdzie ty będziesz? - Niedaleko.
Obiecuję.
To się nazywa łup.
Kamraci.
Kobieta z mieczem.
Spójrzcie tylko.
Francuzi to tchórze, każą walczyć kobietom.
Jeśli taka wola boska, niech tak będzie.
Ja się zgadzam.
Kocham kobiety.
Spokojnie, suko. Jak mam to zrobić, gdy się wiercisz?
Teraz wasza kolej.
Zachowaj i błogosław dusze zmarłych.
I ocal nas od lęku i grzechu. Amen.
Posłuchaj.
Joanno, twój wuj i ciotka wezmą cię na jakiś czas do siebie.
Póki tutaj wszystkiego nie odbudujemy.
Rozumiesz?
Dzięki za chleb, który nam dałeś.
Naucz nas kochać tę ziemię i bronić jej przed najeźdźcami.
Amen.
A więc dobranoc.
Co z nią będzie?
Wszystko się ułoży.
Dojrzeje, spotka dobrego człowieka i urodzi mu dzieci. Nie martw się.
Skrzywdzono ją, ale da sobie radę. Jutro będzie czysta jak deszcz.
Zobaczysz.
Chcę pojechać do księdza.
Czy musiała umrzeć?
Tylko Bóg zna odpowiedź.
Jezus nakazuje kochać wrogów, ale ja nie potrafię.
Chciałabym, żeby Anglicy smażyli się w piekle na wieki!
Rozumiem twój gniew, Joanno, ale trzeba umieć wybaczać.
To trudne...
ale zemsta nigdy nie przyniesie pokoju.
A co? I co mi ją przywróci?
I dlaczego ona musiała umrzeć, a nie ja?
Dlaczego On nie odebrał życia mnie?
To była moja wina. Spóźniłam się! A ona oddała mi swoją kryjówkę!
Dlaczego On ocalił mnie?
Uspokój się, Joanno. Uspokój się.
Nie udaję, że znam zamiary Boga...
ale jednego jestem pewien.
Działania Pana zawsze mają jakąś przyczynę.
Może On wybrał ciebie, bo jesteś powołana...
do wyższych celów.
Jeśli podążysz za tym powołaniem, twa siostra nie umarła na próżno.
Nie chcę czekać na powołanie.
Joanno, cierpliwości.
Chcę zawsze być z Nim.
Wkrótce będziesz mogła uczestniczyć we mszy świętej.
Gdy posilisz się Jego ciałem i krwią...
będziesz z nim jednością.
Już chcę być z Nim jednością.
I co powiedział?
By przywozić ją do kościoła.
Łatwo powiedzieć. On jej nie przywozi.
Daj spokój, to ważne. Nie wolno nam spuścić jej z oka.
Nie martw się. Będę jej pilnował jak własnego cienia.
Już chcę być z Tobą jednością.
Wiadomość dla delfina Francji.
Wiadomość!
Kapitanie, wiadomość dla delfina.
Wezmę.
Delfin!
Ludwiku. Nie powinieneś odrabiać lekcji?
Nie chcę. Chcę walczyć.
I będziesz. Ale najpierw naucz się wycierać nos.
Do Jego Wysokości.
Znowu od tej, co zwie się Panną z Lotaryngii.
Ja też umiem czytać.
Mówi, że przysyła ją Bóg.
Szarlatani. Nie starczy drzewa, by ich spalić.
Będzie tu jutro.
Nie spotykaj się z nią, panie. Nie wiemy, czy jest z Lotaryngii.
Co to za różnica?
Jeśli jest z Burgundii, to może być pułapka.
Spójrz. Podpisane "X" . Co to za imię?
Posłaniec Boga nie umie pisać?
Tremoulle ma rację.
Podobno słyszy głosy. Może być czarownicą, wiedźmą.
Regnault, wszędzie widzisz wiedźmy.
To zwykła wieśniaczka.
Wieśniaczka, której zależy na dobru jej króla.
Chce, by mnie koronowano, i by mogła za mnie walczyć.
Nie całkiem. Chce, byś zafundował jej armię.
A twoja matka, panie, ukradła całe złoto.
Nie stać cię na to.
Jeśli zechcę, przyjmę ją.
Anglicy kontrolują pół Francji. Co mam do stracenia?
Drugą połowę.
Nie wolno jej przyjąć, panie.
Może być narzędziem Szatana.
Sądzę, że powinieneś.
To zabawna sytuacja.
Chętnie się dowiem, czemu macocha myśli jedno...
a dwóch najwierniejszych doradców...
dokładnie coś przeciwnego.
Bo mnie na tobie zależy.
Chodź tu.
Twoje szczęście przede wszystkim, Karolu.
Odkąd byłeś dzieckiem.
Znam cię jak matka.
Tak myślisz?
Tak.
Ja wiem, jaka choroba drąży twe serce.
Wiem, jakie to bolesne kochać ojca...
nie wiedząc, czy naprawdę nim jest.
Czy znam cię dostatecznie?
Co to ma wspólnego z tą panną?
Kto odpowie na twe pytania, jeśli nie posłaniec Boga?
Bóg ją przysłał?
Znasz się na ludziach.
Po 5 minutach będziesz wiedział, czy udaje.
A jeśli... nie udaje...
to odpowie na twoje pytania.
I włoży koronę na twoją głowę.
Z szacunkiem dla mej pani, zwykła wieśniaczka...
Nieważne, co ty myślisz, ani nawet co ja myślę.
Ważne, co myślą prostacy.
A prości ludzie w całym kraju...
już o niej mówią.
Wiesz, jacy są prości ludzie.
Zawsze gotowi wierzyć starym przepowiedniom.
Takim jak ta.
O dziewicy z Lotaryngii...
która uratuje Francję.
Nagle...
pojawia się ta dziewczyna...
z Lotaryngii.
W ich prostych umysłach już zakwitła nadzieja.
Nie rozczaruj ich, Karolu.
Jeśli oni w nią wierzą...
jeśli potrafi przywrócić wigor naszej armii...
to ja też w nią wierzę.
Przestań, Ludwiku! Przestań!
Ludwiku, bądź cicho.
- Nadchodzi, Wasza Wysokość. - Dobrze. Uspokój się.
Wzywam cię, panie, oddal ją. Śmierdzi burgundzką zasadzką.
Astrolog zapewnia, że gwiazdy nam sprzyjają.
Zbieg Lwa i Panny.
Nie zauważyłeś, że na tablicy astrologicznej...
panna stoi obok lwa?
A jeśli to zabójczyni?
Mój drogi, nawet nie jestem królem.
Kto chciałby mnie zamordować?
Przybyła. Jest w pokoju straży.
Dobrze.
Chyba będę musiał podjąć decyzję.
Dlaczego życie jest takie trudne?
Czasem chciałbym być kimś innym.
To dobry pomysł, mój panie.
Co masz na myśli?
Niech ktoś inny udaje ciebie.
Zobaczymy, czy mnie znajdzie. Świetnie.
Jeśli przysłał ją Bóg, odkryje podstęp.
Jeśli przyszła zabić, zabije kogo innego.
Uwaga!
Zagramy w pewną grę.
Udawajmy, że mój tron jest pusty.
Tylko udawajmy.
Kto chce być królem?
Ten widok dodaje otuchy.
Zobaczmy.
Który z was mógłby uchodzić...
za króla Francji?
Alencon, szlachetny diuk, mój królewski kuzyn.
Świetny, śmiały i bogaty.
Bardzo bogaty. Zbyt bogaty, by być królem Francji.
Wszyscy wiedzą, że jestem najbiedniejszy w kraju.
Gilles de Rais.
Marszałek Francji.
Dla mężczyzn straszny, dla kobiet fascynujący.
Wszyscy się go boją.
Doskonale się nadajesz, by zasiąść na mym tronie.
Tak doskonale, że mógłbyś to zbyt polubić...
a to zmąciłoby kruchy spokój mego ducha.
La Hire.
Zły kapitan.
Najodważniejszy.
Ma blizny z tuzina wojen, ale serce i żołądek na drugi tuzin.
Nadałbyś się.
Jak cholera.
Gdyby nie to, że nikt z takim głosem nie mógłby być królem.
Wygląda na to, że to jednak muszę być ja sam.
A może ty?
Jan d'Aulon.
Jedyny biedniejszy ode mnie, a więc jedyny godny zaufania.
Dostojny, honorowy, mądry.
Czego więcej można chcieć od króla?
- Nie jestem... - Gotów umrzeć za mnie?
- O tak. - Dobra.
Póki co, żyj jak król. Wprowadzić ją.
Panie, wiesz, że nie umiem grać.
Udawaj, że to nie gra.
Przejście dla delfina.
- Matko? - Nie teraz.
Przyszłam do delfina.
Kim jesteś?
Jestem...
Jego najdostojniejsza Wysokość, Karol de Valois, Delfin Francji.
Tak.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Ale nie delfinem.
Przykro mi, ale przyszłam do delfina.
Nie ma czasu do stracenia. Gdzie on jest?
Tutaj.
Znajdź go sama.
Teraz zobaczysz, kto ujdzie za króla.
Proszę się nie bać, mój panie.
Król to nie ja.
Jeszcze nim nie jesteś, ale wkrótce będziesz.
Wyjść.
Jak mnie poznałaś?
- Głosy. - Wołały: "To on" .
"Ten w rogu z dużym nosem" .
Cofnąć się!
Mój szlachetny delfinie.
Och, mój delfinie.
Mam wiadomość...
od Króla Niebios...
dla ciebie.
Tylko dla ciebie.
Chodź ze mną.
Wasza Wysokość...
Drogi Tremoulle, mogę na tobie polegać...
Zawsze, panie.
Więc zadbaj, by nie przeszkadzano. Muszę z nią pomówić.
Chce z nią pomówić na osobności.
Świetnie.
Miałam jakieś 10 lat.
Był piękny wiosenny dzień. Szłam na skróty przez las...
gdy zaczął wiać...
dziwny wiatr.
Podniósł się jakby szmer, niemal słowa...
które mnie wzywały.
Drugi raz zdarzył się...
wiele lat później.
Wracałam właśnie z kościoła...
gdy nagle ten sam...
gwałtowny wiatr.
Nagle...
pojawił się...
kształt...
pośrodku nieba.
Zarys...
męskiej postaci.
Wszystko ruszało się tak szybko.
Tak szybko.
Wiatr, chmury...
Nie mogłam się ruszać. Ani oddychać.
Bardzo się bałam.
On był...
tak bardzo...
tutaj.
Pojęłam, że Bóg mnie wybrał.
Ale nie rozumiałam, czego On ode mnie chce. Jaką mam misję?
Mogę coś zrobić dla mego kraju?
Ale jak? Byłam nikim. Biedną dziewczyną.
Nie znałam się na wojowaniu, nie umiałam jeździć konno.
Więc postanowiłam zaczekać...
i nikomu o tym nie mówić.
Dobrze uczyniłaś. Dobrze.
Nie czekałam długo.
Szłam na mszę...
jak każdego dnia...
gdy ten sam...
dziwny...
wiatr...
Wszystko stało się jasne.
Bóg powierzył mi wiadomość...
abym ją dostarczyła.
Jaka to wiadomość?
Powiedział...
że muszę ocalić Francję przed wrogami...
i oddać ją z powrotem w ręce Pana.
On powiedział mi też...
że ja, Joanna...
poprowadzę cię do ołtarza w Reims...
gdzie zostaniesz ukoronowany...
na króla...
Francji.
- Panie...? - Nic mi nie jest.
Naprawdę to Jan D'Aulon, lojalny druh i świetny łucznik.
Janie, powierzam ją tobie.
Znajdź jej odpowiednią komnatę w zamku i chroń...
choćby z narażeniem życia.
Komnata niepotrzebna, skoro ruszam na Orlean.
Orlean wytrzymał 6 miesięcy.
Kilka dni więcej to żadna różnica. Wypocznij.
Połóż rzeczy tutaj.
Proszę, przyjmij moje przeprosiny, że udawałem, wiesz...
Mogę dostać wody?
Wody?
Tak, oczywiście. Przynieś wody.
- Poza tym? - Księdza.
Teraz?
Tak. Nie spowiadałam się dzisiaj.
Już.
Raymond, księdza.
- Co jeszcze? - Potrzebny mi koń do walki...
miecz, zbroja...
i artysta, który zrobi proporzec.
Zaraz?
Lepiej dziś niż jutro.
To może trochę potrwać...
ale zobaczę, co się da zrobić.
Potrzebny mi ktoś, kto czyta i pisze.
Przed inwazją Anglików studiowałem na uniwersytecie w Paryżu.
- Nie jesteś łucznikiem? - Jestem.
Ale umiem czytać i pisać. Do kogo chcesz napisać?
Do króla Anglii.
Chcę dać mu szansę zawarcia pokoju...
nim dotrę do Orleanu.
Arcybiskup i ja zaczęliśmy negocjacje z Burgundczykami.
Wesprą nas...
Negocjacje tak, ale z pozycji siły.
Jeśli Anglicy zajmą Orlean, nie będzie o co negocjować.
Moja pani, szczytem szaleństwa jest...
w imieniu króla powierzyć temu dziecku naszą armię...
nie ustaliwszy wpierw jej motywów.
Lord Tremoulle ma rację.
Musimy uzyskać pewność, że nie jest narzędziem Szatana.
Jak można być czegokolwiek pewnym?
Czasami intuicja jest najlepszym doradcą.
Nim posłuchamy intuicji, musimy słuchać świętej Matki Kościoła.
Zaraz.
Utrzymuje, że jest dziewicą.
Możemy to zbadać...
i uzyskać pewność.
Sprawdźmy to.
A jeśli nie jest?
Jeśli nie jest... sama ją zabiję.
Nie ma śladu naruszenia ani penetracji.
Jest nietknięta.
A jak ta zjawa była ubrana?
Nie pamiętam.
Czy ta zjawa coś ci dała?
Jakiś przedmiot? Pierścień, różaniec...
czy cokolwiek, co potwierdzi twoje roszczenia?
Dawała mi dobre rady.
Czy jako dziecko Zdobyłaś doświadczenie wojenne?
Nie.
Ćwiczyłaś sztukę władania mieczem?
Nie. Ale radzę sobie z kijem.
Wiesz, co to kulwerin?
Nie.
Sprzęt artyleryjski.
Przełamiesz oblężenie Orleanu, nie znając się na artylerii?
Droga do Orleanu daleka.
Są ze mną dobrzy kapitanowie. Szybko się nauczę, uwierzcie.
Chcielibyśmy ci wierzyć...
ale sądzimy, że gdyby Bóg chciał, byśmy uwierzyli, dałby ci jakiś...
znak dla nas.
Potrafisz coś zrobić?
Coś nam pokazać?
Jakiś znak, który udowodni, że to Bóg cię przysłał?
Nie przyszłam tu, by pokazywać sztuczki.
Jesteście ode mnie mądrzejsi.
Ja nie odróżniam "a" od " b" . Ale jedno wiem...
gdy lud Francji wykrwawia się na śmierć...
wy siedzicie tu w pięknych szatach, próbując mnie zwieść...
a tymczasem zwodzicie tylko siebie.
Podajecie się za sługi Boże...
a nie widzicie jego ręki, która przeprowadziła mnie przez...
500 mil terytorium wroga, bym przyniosła wam Jego pomoc.
Czy to nie dowód?
Potrzeba wam więcej znaków?
Dajcie mi armię.
Zabierzcie mnie do Orleanu.
Tam zobaczycie znak, który mam wam dać.
- Dunois. - Co?
Duży. Prosto na nas.
Skąd?
Od strony okna.
Dunois!
Co?
Wspaniała wieść.
Wreszcie ją nam przysyła. Bogu dzięki. Jesteśmy ocaleni.
To cudowne.
Powoli, Xaintrailles. Kto zrobił co?
Delfin. Wysłał nam pożywienie...
i armię pod wodzą Joanny, panny z Lotaryngii.
Czy to nie piękne?
Tak. To cud.
Nie do wiary, że przysyłają kobietę.
Ciekawe, jakiego koloru ma suknię.
Niebieską.
A we włosach wstążkę, by związać Talbota.
Ktoś wie, czy ona jeździ konno?
Jeździ.
Wy od lorda Dunois?
Tak, on nas przysłał.
- Gdzie Anglicy? - Wszędzie. Zapasy?
Za mną. Pojechałam przodem.
Mam wiadomość dla dowódcy Anglików.
- Talbota. - Tak.
- Zaprowadzicie mnie? - Jest na drugim brzegu.
Więc dlaczego przyprowadzono mnie na ten?
Hej, przyjacielu!
Lubię widok twej gęby.
La Hire, nie przeklinaj.
Przepraszam. Pozwól, że przedstawię kuzyna króla, upartego pana Dunois.
Pokażecie mi drogę na drugi brzeg czy nie?
Czekaj.
Poczekaj!
Dobrze, jedź zaraz! Ale beze mnie!
Ty odpowiadasz przed Bogiem, ja przed ludźmi.
Umierają z głodu.
Najpierw zawiozę zapasy do miasta.
Jeśli się uspokoisz i pozwolisz zaprowadzić...
do Orleanu, będę zaszczycony.
Jezu Chryste.
Ci cholernicy za to zapłacą.
Tak, Anglicy zapłacą. I ty też, jeśli nie przestaniesz kląć.
Rad witam cię w mojej tawernie. Wejdź.
La Hire, Gilles, coś wam pokażę.
Tourelles jest tu. Rzeka płynie tu.
Uspokój się.
Nie wiń ich. Słuchają o tobie...
- od tygodni. - Nie ma o czym słuchać!
A dlaczego? Bo nic nie zrobiłam.
A dlaczego nie? Bo żaden z was mnie nie słucha!
Przyłącz się do nas.
Omawiamy strategię.
Przepraszam.
Talbot rozstawił swoje wojska między tymi dwoma fortami.
Ale ostatnio przemieścił kilka oddziałów do tego fortu.
A to co?
To Tourelles. Anglicy chcieli atakować...
stąd, ale zburzyliśmy most...
Ja zburzyłem.
To powinno ich przyhamować.
Ja przypuszczam...
że zaatakują od St. Loup.
A co myśli Joanna?
Ja nie myślę. Zostawiam to Bogu.
Jestem tu nikim. Przekazuję słowa Pana.
Więc?
Jak brzmią?
Damy Anglikom ostatnią szansę, by odeszli w pokoju.
A jak nie?
Jeśli odmówią...
przekroczymy rzekę...
i przypuścimy atak stąd...
na Tourelles.
Tourelles jest nie do zdobycia.
Jeśli przejdziemy rzekę, by uderzyć na Tourelles...
co przeszkodzi im zaatakować miasto od północy?
Bóg.
Bóg! A tak, oczywiście.
Zapomniałem o Nim.
Bardzo mi was żal.
Dziś się śmiejecie, ale jutro niektórzy z was zginą.
Atak na Tourelles to skomplikowana sprawa.
A co w tym skomplikowanego?
Wystarczy, że zrobicie, co mówię. Nic prostszego, czyż nie?
Jestem bębnem, na którym Bóg wybija rytm.
Wybija go tak mocno, że pękną mi uszy!
Zrozum.
To trudne, dla naszej dumy, nagle słuchać rozkazów...
Z całym szacunkiem...
od dziewczyny.
A więc to tak.
Dla was jestem tylko...
dziewczyną.
Postaw się na moim miejscu. Co byś wtedy czuła?
Wiedząc to, co ja wiem...
niezmierną wdzięczność.
Szatan dziewczyna, co?
Ostrzegałam cię.
Uwielbiam ją, gdy ten ogień dobrze zapłonie.
Ja też.
Hej, przyjaciele!
Niezła podróż.
Ale udało się.
Znów razem. Zabawmy się.
Dobrze. Będę wyglądać jak mężczyzna.
Przestań!
Jak śmiesz! Czynię wolę Boga!
Tego nie kazał!
Jak śmiesz mówić mi, czego On chce!
Jak chcesz! Ale skoro On nie zrobi tego sam...
przynajmniej pozwól mi to zrobić!
Raymond, nożyczki. Ludwik, przynieś lustro.
Joanno, nie złość się na wszystko. Uspokój się.
Jestem spokojna! To Bóg się złości!
Muszę wysłać list. Zaraz.
Dobrze.
Do Henryka, króla Anglii...
i do diuka Bedford, który zwie się regentem Francji.
Usłuchajcie Króla Niebios i odstąpcie.
Oddajcie klucze zdobytych miast i wracajcie na swoją wyspę.
Lordzie Talbot, błagam tak pokornie, jak mogę...
oszczędź życie swoich żołnierzy, nie proś się o własną zgubę.
Poddaj się Joannie dziewicy, którą przysłał Bóg.
Wiadomość!
Jeśli nie odstąpicie, wzniesiemy krzyk bitewny...
jakiego Francja nie słyszała od 1000 lat.
Wiadomość, panie.
Piszę po raz trzeci i ostatni.
Jeśli zostaniecie tu do południa, usłyszycie...
z moich ust wyrok.
Proszę o szybką odpowiedź.
Idź się jebać!
Co powiedzieli?
Powiedzieli, że się zastanowią.
Dobrze.
Ale nie sądzę, by jutro odeszli.
Nie mogę się już doczekać jutra.
Płynie francuska krew.
Obudź się!
Szybko!
Zaczęli beze mnie.
Mamy bitwę do stoczenia i wojnę do wygrania.
Zaraza!
Trąbić do odwrotu!
Mój proporzec!
Otworzyć bramę!
Co się stało? Kto dał rozkaz do ataku?
Bóg wie. To był zły pomysł.
Gdzie są księża?
Nie zabraliśmy. Mieliśmy uderzyć z zaskoczenia.
Dunois, ty kazałeś atakować?
Odpowiedz mi!
- Może później? - Lepiej prędzej.
Czekaj!
Zginiesz!
Za mną!
Dam wam zwycięstwo!
Zamykać!
Wciągnąć most!
Pod most zwodzony!
Co ona robi?
Pod most!
- Most zamknęli. - Nie na długo!
Naprzód!
Jest moja!
To wielkie zwycięstwo, Joanno. Twoje.
Musimy ścigać Anglików do obozu Talbota, chyba, że masz inny plan.
Najpierw zgromadzimy wielką armię. Potem wrócimy do Orleanu.
- Nie ma mostu. - Anglicy go odbudowują.
Skąd wiesz?
Ty pytałeś swoich doradców, a ja mojego.
Dalej! Szybko!
Ostrożnie z moją małą.
Oto Tourelles.
Wspaniale.
Kapitanie!
Ta gadzia dziwka przyszła z wizytą.
Zawiadomię Glasdale'a.
Konie zostawcie tu.
Ojcze, pobłogosław ich.
- Proszę, wszystkich. - Dobrze.
Ten atak zaplanujmy dokładniej.
Słusznie.
Panie.
Mamy... gości.
Glasdale!
Słyszysz mnie?
Ty, co nazywasz mnie dziwką!
Żal mi ciebie, żal mi twojej duszy...
i dusz twoich ludzi!
Ulegnijcie! Ulegnijcie Królowi Niebios!
Wracajcie na wyspę!
A ty wracaj do swojego chlewu!
Obsadzić mury.
Tego ranka...
Bóg dał nam wielkie zwycięstwo.
Ale to nic w porównaniu z tym, co zamierza dać nam teraz.
Wiem, że jesteście zmęczeni i głodni...
ale przyrzekam wam...
nawet jeśli Anglicy uwieszą się chmur końcami palców...
jeszcze dziś ściągniemy ich na dół.
A teraz...
ci, którzy mnie kochają...
za mną!
Za mną!
Co to mówiłeś?
Dalej!
- Ja na prawo. - Ja na lewo!
Dalej!
Przygotować ten pieprzony olej!
Dalej!
Ruszyć to cholerstwo!
Ruszać skurczybyka! Szybciej!
Jesteś piękna.
Czy również silna?
Zrób coś!
Na przykład?
Cokolwiek!
Ogień!
Ognia!
Cholera!
Za wysoko.
Załadować!
- Idź stąd! - Ale ludzie!
Zabiją cię! Zabieraj się stąd!
Walczyć!
Dawać tu wyrzutnię!
Zabiją cię!
- Joanno! - Zostaw!
Za mną!
Dalej!
Szybko!
Właśnie zabiłeś moją kobietę!
Kapitanie!
Idź do diabła.
Wezwać medyka! Medyka!
Do diabła!
Ludwiku, medyka.
Trzeba wyjąć strzałę.
Wykrwawi się na śmierć.
Musi być coś, co możemy dla niej zrobić.
- Pomodlić się. - Dobry pomysł.
Klnę się...
że nigdy nie będę już klął, jeśli Ty ją uratujesz.
Ale ostrzegam, jeśli dasz jej...
Będziesz ostatnim...
Nie klnij.
Wysłuchał nas!
Nie walczycie?
Jesteś ciężko ranna.
To nic takiego.
To strzała.
Siedzi głęboko.
Leż i czekaj na medyka.
Ten amulet ci pomoże.
Ocalił mnie pod Agincourt.
Wolę umrzeć, niż uciec się do czarów.
Umrzesz, jeśli zostawimy tam tę strzałę.
Przynajmniej ta już nam nie zaszkodzi.
Do bitwy!
Proszę!
Oszalała!
Spokojnie. Musisz odpocząć.
Odpocznę.
Ale wy musicie...
obiecajcie mi...
że wrócicie walczyć.
Obiecuję.
Jezu Chryste!
Szybko!
Zrób coś!
Ona śpi.
Co?
Wracać! Czemu uciekacie?
- Joanna żyje. - Dobrze.
- Musimy wzmóc atak. - Trąbić do odwrotu!
- Obiecałem walczyć. - Ale ja nie!
Trąbić do odwrotu!
- Nie. Ona rozkazała walczyć. - Mam dość jej rozkazów!
Przyrzekła pokonać Anglików przed zmierzchem.
Zamiast tego niemal dała się zabić, jak głupia!
Spójrz, w jakim jesteśmy bagnie!
To jej bagno, nie moje!
Jest gorzej niż przed jej przyjazdem.
Rób, co mówię, trąb do odwrotu!
Dokąd to? Wracać tu!
Wracać i walczyć!
- Co robisz? - List do Anglików.
Co mówią ludzie?
Że ona jest darem Boga.
Niektórzy mają ją za świętą.
Pójdę za nią do piekła.
Zrobisz to, jeśli poprosi?
Oczywiście. Zresztą już tam byłem.
Jednego nie rozumiem.
Jeśli zesłał ją Bóg...
to po co pozwolił ją zranić?
Więc może warto zapytać, czy naprawdę zesłał ją Bóg?
Kto wie?
Bóg wie.
Kobieta z mieczem.
Katarzyno!
Katarzyno.
Uraziłaś moje uczucia.
Francuziki!
Gdzie wasz drogi anioł? Stało mu się coś?
Francuziki!
Powiem wam, co się stało!
Wysłaliśmy tę małą dziwkę z powrotem do piekła!
Będzie tam mogła pieprzyć się z Szatanem!
Co teraz zrobicie, Francuziki?
Może powalczymy? No, dalej!
Gnojki, wstawać!
A może modlicie się...
żeby ta pieprzona dziwka powstała z martwych?
Słyszycie mnie?
Ja cię słyszę!
Ja żyję!
Niech Bóg wybaczy ci bluźnierstwa.
Bo ja nie wybaczę.
Nigdy!
Co robisz? Musisz odpocząć.
Trzeba obudzić żołnierzy! Już!
Dzielni wojacy, zbudźcie się.
Żołnierze, zbudźcie się!
Do broni! Do broni!
Wstawać!
Wstawać! Czeka nas bitwa!
Wstawać!
Moi dzielni wojacy, bitwa już się zaczęła!
Wstawać!
Do broni!
Obudźcie się! Już czas!
Bitwa już się zaczęła!
Do broni!
Żołnierze, trzeba podnieść tę wieżę!
I to już!
Moi wojacy, pomóżcie!
Ciągnąć!
Co to?
Odbijamy Tourelles.
Gotuj się!
Obudź Glasdale'a.
- Co to? - Słowo do Glasdale'a.
To?
Ustawiłaś ją odwrotnie.
Wiem, co robię.
Pomóż, albo wracaj spać.
Ja też wyślę Glasdale'owi wiadomość.
Panie?
Co?
Ta francuska suka wróciła z zaświatów.
Pośpieszcie się!
Chyba powinniśmy chwilę z tym poczekać.
Lepiej prędzej.
Do broni!
Dzień dobry!
Tę.
Do czego zmierza?
Nie wiem! I ciekawe, co teraz robi?
Ona nie pyta nas o zdanie.
- Pytaliśmy ją wczoraj? - Wczoraj zgodziłeś się atakować.
- To się nie liczy. - Co?
Ja zawsze zgadzam się atakować. Do broni!
Szalona suka. Nawet nie wie, jak to działa.
Dalej!
Naprzód!
O Boże!
Zamknąć bramę!
Glasdale!
Otwierać!
Załadować jeżozwierza!
Ciągnąć!
Mocniej!
Szybciej!
Dalej!
Nigdy nie licz na cud. Zostań tu.
Francuska suka! Chodź tu po mnie!
No chodź!
Na co czekasz?
Zbierz łuczników i spal tę bramę.
Już!
Pchać!
Brama!
Pozycja!
Ogień!
Wody!
Ognia!
O Boże!
O mój Boże!
Zabić ją.
Cholera.
Ładuj!
Łucznicy!
Ognia!
CZEŚĆ
Doskonale.
Więcej łuczników!
Pomocy!
Użyjemy tego jako tarana!
Już się robi.
- Co? - Nic.
Pomóż mi z tymi ludźmi.
Co tylko każesz.
- Co robisz? - Otwieram tę bramę.
Nie tego chcesz?
Z drogi!
Napełnić kocioł!
Pieprzeni Francuzi! Co wy wiecie?
Załadować!
Napełnić cholerny kocioł! Na co czekasz?
Więcej ludzi!
Gotowe!
Lać olej!
Co robisz, Joanno?
Bawię się.
Co ty mi robisz, Joanno?
Co mi robisz, Joanno?
Co ty mi robisz, Joanno?!
Słyszysz mnie?
Nic ci nie jest?
Słyszysz mnie?
Uspokój się.
Już po wszystkim.
Wygraliśmy.
- Wygraliśmy? - Tak.
Pieprzona suka!
Przyjacielu, żołnierzu, pójdź w me ramiona.
Wygraliśmy?
Wygrana?
Nie, Joanno. To zbyt skromne słowo.
To jest wiktoria!
To chwała!
O co chodzi?
Co jest?
To ma być chwała?
Ta cała krew...
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Wyglądasz na rozczarowaną. Nie tego chciałaś?
Nie.
Nie tak.
Prosiłaś o to od tygodni.
No więc masz.
Nie!
Co robisz?
Nic. Biorę jego zęby.
Nie można zabić kogoś dla zębów.
Dlaczego? Ma dobre zęby.
Bo nie można!
A to wszystko?
To co innego.
To znaczy, walczyliśmy o jakiś cel.
Nie ja. A to mój jeniec. Jeśli chcę, mogę wziąć jego zęby.
Nie! Nie możesz! Stój!
Proszę. Weź.
Jest mój.
Hej, ty. Idź.
Idź sobie!
Brawo. A inni jeńcy? Też mamy ich wypuścić?
Nie wiem!
Może.
Musimy się wyspowiadać.
Spowiedź.
Proszę, musimy się wyspowiadać. Wszyscy.
Wiem, że tego nie ma w zwyczaju, ale...
Wszystko będzie dobrze. On nas wyspowiada.
Klęknijcie.
Alencon przynosi złe wieści.
Tysiące Anglików formują armię na drugim brzegu.
Musimy policzyć ludzi i szykować się.
Chodźmy.
Ja pójdę.
Sama.
Wiadomość dla króla!
To wiadomość od Boga!
Idźcie do domu!
Odejdźcie w pokoju!
Jeśli nie, pochowamy was na tym polu!
Widziałam już dosyć rozlanej krwi!
Ale jeśli chcecie więcej...
nie zatrzymam was!
Mogę was tylko ostrzec, że to będzie wasza krew...
nie nasza!
Czekam na waszą odpowiedź.
Nigdy nie licz na cud. Gotowość do ataku.
Nie.
Proszę.
Panie mój...
proszę.
I to właśnie jest cholerny cud.
Była sama...
konno stawiła czoło całej armii, i przegnała ją.
Orlean wolny.
Anglia
Orlean przepadł.
Chcę tę kobietę.
Chcę, żeby spłonęła.
Mogę mówić ze szwaczką? Jest za ciasna.
- To ma być korona? Taka licha? - Prawdziwą zabrali Anglicy.
Tyle było tego błota, że zapomniałem, jak wygląda.
Wnętrze też sobie przeczyściłeś?
Prosiłem o uroczystą koronację, a co dostaję?
To będzie kompletne fiasko!
Miałem 3 dni. Twój ojciec dał mi 3 miesiące.
Powinniśmy to odłożyć.
Nie możemy zwlekać z ceremonią. Anglicy mogą wrócić.
Wtedy sami zobaczą, kto jest królem Francji.
Powinniśmy zrobić to w Paryżu, w Notre Dame.
Ma więcej prestiżu i jest większa.
Ważna jest świętość miejsca, nie rozmiar. Prawda?
Tak, pani.
Król Francji ma zostać namaszczony w Reims, świętym olejkiem Chlodwiga.
- Wasza Łaskawość, nie ma olejku. - O czym ty mówisz?
Olejek Chlodwiga zniknął!
To niemożliwe.
To magiczny olejek. Cudowny. Nigdy się nie kończy.
- Zobacz, panie. - Kłopot?
Nie rozumiem.
Ostatni raz, gdy go widziałem, był pełny.
Kiedy to było?
Koronacja króla Karola VI.
30 lat temu? I dziwisz się, że zniknął?
Nie rozumiesz, pani. To nie zwykły olejek.
To cudowny olejek.
Przyniosła go z nieba gołębica...
na koronację króla Chlodwiga w tej katedrze.
Co robisz, pani?
Właśnie sprawiłam cud.
Tym świętym olejkiem, błogosławionym ręką Boga Ojca...
namaszczam cię, Karolu Valois...
na suwerennego pana i władcę wielkiego królestwa Francji...
i nakładam obowiązek obrony naszej świętej Matki Kościoła...
aż po kres twoich dni.
Amen.
Niech żyje król!
- Joanno, w porządku? - Tak!
Czemu się gapisz?!
Masz w nodze strzałę.
No więc mam.
Ale ciebie to nie zwalnia!
Pnij się! Dalej!
Raymond!
Wyjmij tę strzałę.
Mury Paryża
Uważaj!
Ostrożnie!
Joanno, oni są wyczerpani.
Ale wrogowie też. Paryż jest nasz.
Joanno, jest nas za mało.
Więc rzuć do ataku posiłki.
Posiłki? Gdzie one są?
Za nami.
Dunois i 10000 ludzi.
- Joanno, obejrzyj się! - Ja patrzę tylko naprzód!
Umiesz liczyć?
Oczywiście! Każ im atakować!
Joanno, to nie jest 10000 ludzi!
To 100 bardzo lojalnych, ale bardzo zmęczonych żołnierzy!
A Dunois? I gdzie ludzie, których przyrzekł król?
Nie wysłał ich! Nie rozumiesz?
Nie chce już tej wojny.
Ma już swoją koronę. Tylko tego chciał.
Ale moje głosy, obiecały mi.
Do diabła z głosami!
Pora spojrzeć prawdzie w oczy!
Nic tu po nas!
Po żadnym z nas.
Nawet po tobie.
Nie wierzycie już we mnie?
Joanno, oczywiście, że wierzymy.
Gdyby to zależało ode mnie, pogoniłbym ich za morze.
Ale to nie zależy już od nas.
To sprawa króla.
Wracaj do domu, Joanno.
Nie możemy finansować takiej armii, jakiej ona żąda.
To wariatka.
Orlean to był cud.
Ale nie można liczyć na cud, budując Francję!
Paryż to była katastrofa.
Bóg ją opuścił.
A jeśli on ją opuścił, co my mamy robić?
Dlaczego mnie zdradziłeś? Potrzebowałam kilkuset ludzi.
- Odebrałeś armię, którą mi dałeś. - Dałem?
Tak bym tego nie ujął.
A jak?
Jesteśmy, oczywiście, niezmiernie wdzięczni za twoje dawne starania...
ale zadanie skończone.
Pora na pertraktacje.
Pokój zdobywa się tylko lancą.
Dlaczego jesteś taka żądna krwi? Lubisz to?
Nie.
Dyplomacja jest znacznie bardziej...
cywilizowana, bezpieczna i tania.
Mam tu listy z oblężonych miast, tam ludzie mrą z głodu...
i na kolanach błagają Boga o pomoc.
Muszę odpowiedzieć na ich modły. Przeszkodzisz mi?
Francja nie należy do ciebie, Karolu.
Należy do Boga.
Gdyby tylko zechciała wrócić do domu.
Co mam teraz zrobić?
Co radzą ci głosy?
Już dawno ich nie słyszałam. Od koronacji.
Żadnych znaków. Nic.
Może to milczenie to znak.
Znak, że pora wracać.
Jeszcze nie czas. Moja misja jeszcze nie skończona.
Wciąż mam tyle do zrobienia.
Skąd wiesz?
Może te głosy... to po prostu ty sama?
Tak, to ja.
Tak mówi do mnie Bóg.
Nawet ty byś je usłyszał, gdybyś się wysilił.
Jakby to było proste!
Nawet ty już mi nie wierzysz.
Joanno, wierzę bardziej, niż ktokolwiek inny.
Po prostu chciałbym...
pomóc ci.
Możesz coś zrobić, by mi pomóc.
Powiedz, co.
Powiedz królowi, niech odda mi moją armię.
Trzeba ją powstrzymać, panie.
Gdy zbierze armię i zaatakuje Burgundczyków...
miesiące negocjacji pójdą na marne.
Joanna tyle dla nas zrobiła.
Zapewniam cię, ja pierwsza ją podziwiam.
Ale mimo tych uczuć...
nie wolno pozwolić, by prowadziła własną wojnę.
Dla dobra kraju zabroń jej jechać do Compiegne.
Nie mogę jej zabronić.
Jeśli nie, Burgundczycy na pewno wykorzystają okazję.
Jeśli złapią ją w Compiegne...
Nikt nie będzie mógł nas winić.
Ale to niemal zdrada wobec niej.
- Skądże. - Ależ nie!
Nie martw się, Karolu.
Jeśli Bóg wciąż jest z nią, odniesie zwycięstwo.
Ma dużo mniejszą armię.
Więc jej wiara musi być mocniejsza.
- Otwórz bramę. - Nie narażę miasta.
Proporzec!
Mój Panie.
To nie do wiary.
Co za romantyczna wizja śmierci, i wszędzie wokół ta trawa.
Muszę przyznać, że masz wyobraźnię.
Ale chyba jeszcze za małą.
Śmierć jest znacznie...
prostsza.
Po kilku miesiącach robi się interesująca.
Dopiero po roku... staje się...
romantyczna.
Kim jesteś?
Twarz ci się nie podoba?
Może wolisz tę.
Chyba za młoda.
A ta?
Lepsza?
Ale niepełna.
Odejdź, Szatanie.
Kim jesteś, by wierzyć, że znasz różnicę między dobrem a złem?
Jesteś Bogiem?
Tylko Jego wysłanniczką.
Potrzebuje mnie.
Skąd pomysł, że Bóg, stwórca nieba i ziemi...
źródło wszelkiego życia...
miałby potrzebować ciebie?
Nie wiem.
On chyba potrafi sam przekazać wieści.
Czego ode mnie chcesz?
Niczego. Przybyłem cię uwolnić.
Uśmiechnij się. Masz gości.
Diuk Burgundii.
Więc to jest słynna Joanna...
zbawczyni Orleanu i postrach Anglików.
Mój król zapłaci dowolny okup.
Twój król? A tak, oczywiście.
A w czym zapłaci? W krowach? W kurach?
Ja wolę złoto, a Anglicy mają go dużo.
Ciekawe, ile zapłacą za wiedźmę z Orleanu.
Są pyszni, więc nie chcą przyznać, że pobiła ich zwykła wieśniaczka.
To musiała być sprawka Szatana.
Anglików pokonał Bóg.
I Bóg pozwolił, by cię pojmano?
Nie wierzę w Boga. Ani w diabła.
Dzięki temu nigdy nie jestem rozczarowany.
Sprzedać ją.
Na wykup Joanny.
Kapitanowie dali, ile kto mógł, podobnie jak obywatele Orleanu.
Bardzo hojnie z waszej strony. Ile?
10 tysięcy koron.
10 tysięcy?
To dużo.
Wasza Łaskawość, wam powierzam sprawę negocjacji.
Przygotuj się. Wyjeżdżasz.
Kim jesteś?
Piotr Cauchon, biskup Beauvais.
Pojmano cię w mojej diecezji, więc kieruję procesem.
Procesem?
Jakim?
Twoim, Joanno. Jesteś oskarżona o herezję.
Ale mój król...
Nie zapłacił okupu?
Droższa jesteś Anglikom niż Francuzom.
Anglikom?
Oni zapłacili okup.
Jutro zostaniesz przewieziona do ich zamku w Rouen.
Henryk VI, chrześcijański władca Anglii i Francji...
oddał w nasze ręce tę podejrzaną o herezję.
Sąd zbada czystość jej wiary.
Weź w rękę Ewangelie...
i przysięgnij mówić prawdę, o co cię tylko zapytamy.
Nie wiem, o co zapytacie. Może nie będę chciała odpowiedzieć.
Powiesz całą prawdę.
Powiem z chęcią wszystko, co dotyczy spraw ziemskich.
Ale o moich objawieniach mówiłam tylko memu królowi...
Karolowi VII, jedynemu królowi Francji.
Musisz złożyć przysięgę.
Nikt nie odmawia zeznań w kwestiach wiary.
Powiem wszystko, co wolno mi zdradzić.
Ale co do reszty...
nawet jeśli zagrozicie mi ścięciem, będę milczeć.
Zacznijmy od twego imienia, o ile wolno ci je zdradzić.
Na imię mi Joanna.
Zabrano mi mój krzyżyk. Mogę o niego prosić?
Wpierw wykaż wolę współpracy.
Gdzie się urodziłaś?
W wiosce opodal Domremy.
Ile masz lat?
19. Mniej więcej.
Zostałaś ochrzczona?
Tak.
Zmów "Ojcze Nasz" .
Dopiero, gdy mnie wyspowiadasz, panie.
Posłuchaj mnie uważnie.
Jesteśmy sługami bożymi...
i z całych sił będziemy walczyć o ocalenie twego ciała i duszy.
Robimy to w imię Kościoła...
który nie odrzuca grzeszników.
Ale nie pomożemy ci, jeśli nie uznasz naszego autorytetu i wyroku.
Weź sobie do serca to litościwe...
upomnienie, bo jeśli dalej będziesz...
stawiać nam opór, wydamy cię władzom świeckim.
Chyba wiesz, jaka wtedy spotka cię kara.
A więc...
Zmów, proszę, "Ojcze Nasz" .
Dopiero, gdy mnie wyspowiadasz, panie.
Nie pomagasz sobie, podważając autorytet sądu.
Wy, którzy zwiecie się mymi sędziami...
uważajcie!
Sami będziecie osądzeni!
Wyprowadzić więźnia!
Cisza!
Opróżnić salę!
Następne przesłuchania będą tajne, bez presji gawiedzi.
Niech Anglicy ją spalą. Musimy się mieszać?
Naszym obowiązkiem jest tępić herezję pod każdą postacią.
Vincente?
Ojciec jest tu najczcigodniejszy.
Ten proces to maskarada.
Nie wezmę w tym udziału.
Trzeba ją osądzić, a nie wykonywać wyrok.
Staram się to zapewnić.
Werdykt zapada na końcu procesu, Cauchon.
Nie na początku.
Wracam do Rzymu...
by zdać sprawę Ojcu Świętemu, papieżowi.
To śmieszne. Nagle mnie się osądza.
Aresztować go.
Co robicie?
To sąd kościelny!
To terytorium angielskie.
Mam prawo robić, co chcę.
Czy to jasne?
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje...
bądź Królestwo Twoje.
Wybacz nam, a im nie... Wybacz nam, a potem im.
Wybacz im, a potem nam. Wybacz im.
Co tak krzyczysz?
Co robisz? Nie wolno ci tu zostać. Odejdź!
Dlaczego? Czekasz na kogoś innego?
Tak.
Na kogo?
Moje wizje.
Twoje wizje?
Przyjdą tu do ciebie?
Tak. Modlę się o to.
Chciałbym to zobaczyć, mogę zostać? Nie będę przeszkadzał.
Nie, nie wolno ci! Wtedy nie przyjdą.
- Dlaczego nie? - Bo muszę być sama.
I tak nie przyjdą.
Jak to?
A niby po co?
Bo byłam posłuszna Bogu i uczyniłam wszystko tak, jak mi kazał.
- Wszystko, o co prosił. - Bóg o coś cię prosił?
Tak. O wiele rzeczy.
Więc Bóg powiedział: "Jesteś mi potrzebna, Joanno"?
Nie.
Ale dawał mi znaki.
Jakie znaki?
Wiatr.
Wiatr?
I chmury. Krzyczące.
Krzyczące chmury?
Taniec. Taniec.
Taniec.
A, taniec.
Miecz.
Miecz leżący na polu. To był znak.
Nie, to był miecz leżący na polu.
Nie. To był znak.
To był miecz na polu.
Nie mógł sam się tam znaleźć.
Miecze nie znajdują się na polu same z siebie.
Za każdym zdarzeniem stoi nieskończony łańcuch przyczyn.
Tak jest, ale wybierać jedną z nich?
Doskonałe wytłumaczenie. A może to?
Są i inne możliwości.
Albo szybciej.
Nie ma w tym nic nadprzyrodzonego.
Spośród nieskończonych możliwości ty wybrałaś właśnie tę.
Nie patrzyłaś na świat, jakim jest, Joanno.
Widziałaś to, co chciałaś zobaczyć.
Ten głos, który podobno do ciebie przemawia...
to anioł lub święty czy Bóg sam do ciebie mówi?
Nic ci już nie powiem. Jego gniewu boję się bardziej...
niż odmówienia tobie.
Boisz się, że rozgniewasz Boga mówiąc prawdę?
Nie.
Bóg zabronił ci mówić prawdę?
Nie.
Moje wizje były przeznaczone dla króla, nie dla ciebie.
Gdy pierwszy raz spotkałaś króla, czy nad jego głową siedział anioł?
Ja go nie widziałam.
Dlaczego król uwierzył ci bez dowodu?
Sam go zapytaj.
Obiad.
Gdy zostałaś pojmana, miałaś konia?
Tak, półkrwi. Czarnego.
- Kto ci go dał? - Mój król.
Ile koni ci dał?
5 rumaków... i kilka zaprzęgowych.
Tyle daje się lordowi. Co za honor.
Poza tymi końmi, dawał ci inne bogactwa?
Nie.
A te suknie, które ci podarowano? Jedwabne, prawda?
Tak. Dostałam kilka sukni.
Ale nie miałam czasu ich nosić.
Dosyć hojne dary jak na wieśniaczkę, prawda?
A ty jak na sługę Boga opływasz w luksusy, prawda, panie?
Przypuściłaś atak na Paryż, tak?
Próbowałam.
Kazałaś miastu się poddać w imieniu Króla Niebios?
Wołałam: " Poddajcie się, w imieniu króla Francji" .
W tych zeznaniach czytam co innego.
Sama zobacz.
Nie umiem.
A tak, zapomniałem.
Bóg przysłał z ważną misją niepiśmienną wieśniaczkę.
Myślisz, że Bóg postąpił słusznie?
Zlecać ocalenie Francji takiej ciemnocie?
Niech Bóg to osądzi.
Cholera!
Uspokój się, proszę.
Jak, gdy jestem pośmiewiskiem sądu?
Ta dziewczyna umie robić wrażenie, ale robimy postępy.
Dopóki ona żyje, armia nie chce walczyć. Rozumiesz?
Chcą czuć za plecami Boga.
To ty masz prawo ją spalić, nie my.
Musicie orzec jej winę!
Nie możemy, póki nie przyzna się do herezji.
Na co czekacie?
Macie tu cęgi! Wziąć ją na tortury!
Tą drogą nic się z niej nie wydostanie.
A poza tym musisz zrozumieć...
że niektórzy z moich kolegów są przestraszeni.
Boją się? Dziewczyny?
Boją się popełnić błąd.
Załóżmy, że ona ma rację.
Może naprawdę przysłał ją Bóg.
Z kim ty trzymasz?
Tylko ze świętą Matką Kościołem.
Masz miecz?
Kilka.
Nosiłaś też proporzec?
Tak.
Co wolisz? Proporzec czy miecz?
40 razy bardziej proporzec.
Dlaczego? Miał moc, był cenny?
Nie.
Ale miecz to broń.
Co z tego?
Dlatego bardziej lubię proporzec.
Jak to?
Pozwala uniknąć rozlewu krwi.
Więc gdyby nie proporzec, zabiłabyś więcej ludzi?
Nie. Nigdy nikogo nie zabiłam.
Bez proporca pokusa zabijania byłaby może silniejsza...
zbyt silna.
Nie. Zawsze ostrzegałam Anglików.
Błagałam, by nie kazali nam walczyć.
Mamy świadków, którzy twierdzą, że nie zawsze nosiłaś proporzec.
To możliwe.
Czasem miałaś tylko miecz?
Tak. Nie jestem pewna.
Używałaś tego miecza?
Tak, do... Wznosiłam, by...
Wznosiłaś swój miecz i wymachiwałaś nim, o tak!
Nie pomnę.
Byłaś na polu bitwy z mieczem...
machałaś nim...
szarżowałaś na wroga krzycząc.
Walczyłaś o życie...
a oczekujesz, że uwierzymy, że w tym całym podnieceniu...
nigdy nikogo nie zabiłaś?
Tak. Nigdy nikogo nie zabiłam.
Ty potrafisz kłamać?
Nie kłamię.
Zostaw mnie! Nie pamiętam.
Nikogo nie zabiłam.
Odświeżę ci pamięć.
Nie chcę tego słuchać! Nie zabiłam go!
Zostaw mnie!
Przestań. Nic nie pamiętam.
W bitwie panuje zamieszanie! Broniłam się, jak mogłam.
Wszędzie kurz, dym i hałas. Atakowali mnie zewsząd.
Więc może oddałam cios za cios. Ale tylko w obronie własnej.
A więc wraca ci pamięć?
Tak.
A teraz powiedz mi, czemu Bóg dopuścił do tych bitew.
Jest taki potężny. Jest stwórcą nieba i ziemi.
Mógł zapobiec rozlewowi krwi i nieszczęściom.
Dlaczego...
Czy On sprawił rozlew krwi i nędzę?
- On? - On mógłby je powstrzymać.
Miał z tego przyjemność?
Lubi patrzeć, jak zabijamy się w Jego imię?
- W Jego imię? - Tak. W Jego imię.
Walczyliśmy i zabijaliśmy w imię Króla Niebios!
Czyżby?
Ci, którzy mnie kochają, za mną!
" Ci, którzy mnie kochają, za mną" ! Gdzie tu jest mowa o Bogu?
Ej, Joanno.
Bądź szczera.
To walczyłaś ty. W swoim imieniu.
Broniłam się, jak mogłam.
Każdy ma prawo bronić się, prawda?
Każdy ma prawo! A ja miałam dać się zabić?
Nie, dałaś sobie radę. Dobra robota.
Ci, których zabiłaś, pewnie na to zasłużyli, prawda?
Nie!
Nie.
Nie myślałam, że zabijanie zapewni pokój.
Zgoda.
Pokój zdobywa się tylko lancą.
Nieprawda. Dlaczego wciąż zmieniasz zdanie?
Ty...
Po co mi to robisz?
Mój ból daje ci przyjemność?
Przyjemność. Trudno ją zdefiniować.
Gdzie kończy się ból, zaczyna przyjemność?
Kiedy ten miecz w dłoni zaczął sprawiać ci...
przyjemność?
Zadawanie bólu nigdy nie dawało...
mi przyjemności.
Czyżby?
Uwolnij mnie. Uwolnij mnie.
Uwolnię cię, Joanno.
Będziesz wolna.
Joanno, moja droga siostro w Panu.
My, sędziowie, pragnąc wydać wyrok słuszny i zgodny z prawem...
przesłaliśmy akta procesu na Uniwersytet w Paryżu.
Po dokładnym ich rozpatrzeniu uczeni mężowie zgodzili się...
z nami, że popełniłaś ciężkie grzechy.
Proszę, wysłuchaj uważnie ich opinii...
przedstawionej poniżej.
"Artykuł 1...
Mówisz, że z rozkazu Boga nosiłaś stale męskie szaty...
a także krótkie włosy...
tak, że nic nie odróżniało cię od żołnierzy.
W tej materii uczeni orzekli..."
Nie opuszczaj mnie. Proszę.
Gdzie Ty jesteś?
Gdzie jesteś? Proszę.
To tego Ty chcesz? Tego?
Chcesz...
bym spłonęła...
bez...
spowiedzi?
Wreszcie, artykuł 12.
"Mówisz, że nie przyjmiesz...
wyroku od kościoła wojującego, a tylko od Boga" .
Uczeni uznali, że nie masz zrozumienia...
dla autorytetu Kościoła...
że na swoją zgubę pobłądziłaś w wierze...
że hołdujesz przesądom i jesteś odszczepieńcem...
wyznawcą demonów, bluźniercą i heretykiem.
Jeszcze raz wzywamy, błagamy i zachęcamy cię...
byś odrzuciła i potępiła swoje błędne mniemania...
podpisując to oświadczenie.
Proszę.
Jeśli Kościół chce...
bym powiedziała...
że moje wizje były złem...
to ja nie wierzę w taki Kościół.
Czyń swą powinność!
Stać.
Joanno, zaklinam cię, podpisz.
Nie rozumiesz? Próbuję cię ocalić.
Chcę się wyspowiadać.
Podpisz to, a sam cię wyspowiadam.
I będę mogła... iść na mszę?
Kiedy tylko zechcesz.
A teraz, na miłość Boga, podpisz.
Podpisz, Joanno, a zdejmiemy ci łańcuchy.
Unikniesz ognia.
Dziękuję.
Wiesz, co właśnie podpisałaś?
Wypisałaś Go ze świata.
Nie chciałam.
Dla ciebie...
On to kłamstwo.
Iluzja.
Nie, nie. Powiedział, że mnie wyspowiada.
W końcu to ty Go opuściłaś.
Mogę to dostać z powrotem?
Niczego nie żałuj.
Nie.
Oddaj mi to!
Oddaj!
Zabrać ją!
Uciszyć!
Proszę.
Wyrzekła się.
A my przyjmujemy jej skruchę...
bo Kościół nigdy nie zamyka się na nawróconych.
Teraz będzie waszą męczennicą, nie naszą.
Proszę! Proszę!
Dosyć.
Masz.
Jeśli wolisz być ubrana, przymierz te rzeczy.
Drogi biskupie!
Proszę samemu zobaczyć.
Proszę spojrzeć.
Znów ubrana jak mężczyzna.
Jej skrucha nie trwała długo, prawda?
Biskup Senlis, akurat przejazdem, jest świadkiem jej zatwardziałości.
A jakim cudem to ubranie się tu znalazło?
To nie cud, drogi Cauchon. To szatańska sztuczka.
Ona jest wiedźmą i jutro za to spłonie.
Przygotujcie stos na rynku.
Joanno, nie rozumiem.
Czemu to zrobiłaś?
A ty?
Czemu kłamałeś?
Obiecałeś mi spowiedź.
To był jedyny sposób, by cię ocalić.
Nie chcę ocalić mojego ciała.
Chodzi o mą duszę.
Proszę tylko o jedno.
Wysłuchaj...
mej spowiedzi.
Nie mogę, Joanno.
Nie mogę jej wysłuchać.
Bardzo mi przykro.
Chcesz wyznać grzechy?
Ja cię wysłucham.
Zgrzeszyłam, mój Panie.
Wiele razy.
Widziałam...
tyle znaków.
Wiele znaków.
Takich, jakie chciałam widzieć.
Walczyłam...
z zemsty...
i rozpaczy.
Byłam tym wszystkim...
do czego słabi ludzie...
przyznają sobie prawo...
kiedy walczą...
o jakiś cel.
O jakiś cel.
Byłam...
dumna...
i uparta.
Egoistyczna.
I okrutna.
Tak.
Okrutna.
Myślisz, że teraz jesteś gotowa?
Tak.
To dobrze.
Joanna d'Arc została spalona 30 maja 1431. Miała 19 lat.
Watykan kanonizował ją...
pięćset lat później.
JOANNA D'ARC